دلیل اشک بر اباعبد الله الحسین علیه السلام

اولین انگیزه ای که برای گریه بر مصیبت حسین (ع) به ذهن می رسه مظلومیت اباعبدالله است اشک نوع همدردی است.

اشک بر امام حسین(ع)  یعنی شوق وصال به لشکر امام حسین(ع) و قرار گرفتن در جبهه اندیشه و فکر مبارزه با ظلم و بیداد. چنین اشکی موانع رسیدن به حق را برطرف می کند.

اشک بر امام حسین بابت فاجعه ایی که در تاریخ رخ داده است و گروهی که از مرز انسانیت خارج شده‌‌اند.

*اشک به جهت تعلقی که میان ما و امام حسین علیه السلام وجود دارد . این عُلقه و ارتباط  تنها مخصوص سادات نیست زیرا همه شیعیان از گِل معصومین خلق شده‌اند و زمانی که بر قلب عالَم و پدر شیعیان جهان مصیبت وارد شود، ما نیز بدلیل این تعلق خاطر و وابستگی اشک می‌‍‌ریزیم و مصیبت زده‌ایم.

*اشک شیعه به جهت اهانتی که به وجود مقدس اباعبدالله وارد است امام حسین (ع) بزرگ و سید و آقای بشریت هستند اما لشگر عبیدالله از هیچ کم لطفی نسبت به ایشان کوتاهی نکردند روایتی که درباره زندگی امیرالمؤمنین (ع) به ما رسیده حضرت حاضر نشدند رهبر منافقین عریان کشته شود، اما دشمنان اباعبدالله حتی به لباس کهنه حضرت رحم نکردند و آن را از بدن مطهر امام حسین (ع) بیرون آوردند.

*اشک به جهت تبعیت از سیره پیامبر(ص) و فاطمه زهرا سلام الله علیهما است. پیامبر (ص) زیر گلوی سید جوانان اهل بهشت حسین (ع) را می‌دید و گریه می‌کرد و حضرت زهرا سینه فرزند مظلومش را می‌بوسد و گریه می‌کرد.

*اشک به جهت حقی است که حضرت اباعبدالله‌ الحسین(ع) بر گردن همه شیعیان دارند، امام حسین (ع) حق حیات ، حق آموزش ، حق هدایت... بر گردن هر یک از ما دارد گر چه نحوه تعلیم و کیفیت مُرَکَبش با سایر آموزگاران متفاوت است.

(حُر تنها با پرورش اباعبدالله از حضور در جبهه دشمن نجات یافت و تا ابد همراه سایر اصحاب الحسین (ع)‌ مورد درود خدا و ملائک قرار می‌گیرد. زهیر عثمانی با هدایت و تعلیم امام از جبهه دنیاگرایی و فرورفتن در گرداب مادیات جدا شد و به فیض عظمای شهادت نائل گردید)

*البته مهم‌ترین و اساسی‌ترین دلیل اشک بر اباعبدالله را اعثم ، شاعر کوفی نقل می‌کند که‌:

یابنَ النبی المصطفی              یابن العلی المرتضی            یابن البتول الزاکیه

تَبکیک عَینی                             لا‌لِاَجلِ مَثوبه                         لکِنَ انمّا لِاَجْلِکَ باکیه

ای پسر مصطفی                      ای پسر علی مرتضی                    ای پسر فاطمه زهرا

چشمان من برای تو گریه می‌کند اما نه برای ثواب و پاداش بلکه گریه من بخاطر خودِ تواست و اشک من در اوج اخلاص و ارادت به خود تو است.

« پس خاصیت گریه بر امام حسین (ع) این است که انسان را از افق ثواب و پاداش بالاتر می‌برد و به بلندای توحید و اخلاص می‌رساند. »

تا زمیخانه و می نام و نشان خواهد بود        سَرِ ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

 

/ 0 نظر / 6 بازدید